‘hechten vs authenticiteit’

Onlangs werd ik verrast door de presentatie van een lezing annex toneelstuk waarbij een poging tot openheid werd gecreëerd door de brenger van het stuk. Het publiek werd door hem uitgedaagd en vice versa om in gesprek te gaan en in verbinding te komen over levensvraagstukken met betrekking tot bewustzijn, het leven zelf, authenticiteit, menszijn, spiritueel ontwaken. Daarbij horende, alles wat daaraan vooraf gaat, inclusief verhalen over drama en mogelijk opgelopen trauma. Hoe wij ons als mens nu, vanuit een meer bewuste staat van zijn, hieruit ontwarren, bevrijden ofwel wakker worden.
Het inspireerde mij tot een onderwerp, dat ook even werd aangeraakt in dit bijzondere toneelstuk. Doordat ik in mij herkenning voelde kwam ik op het volgende stuk “hechten versus authenticiteit.”
Er is overigens geen ultieme ‘waarheid’ in wat ik hier schrijf. Ik deel mijn visie slechts zoals het nu voor mij ligt. Het gaat over de tweestrijd van aan de ene kant onze behoefte aan gehechtheid en aan de andere kant onze sterke verlangen om te zijn wie we werkelijk zijn, ons uniek zijn (authenticiteit). In dit geval spreek ik qua hechting over de beginfase van ontwikkeling en over verzorgers (ouders) maar dat kan in een latere fase in je leven ook betrekking hebben op je partner, familie, vrienden, werkgever.
Als kind is het van belang ons te hechten aan degene die jouw verzorgers zijn. Immers, jij legt als het ware je hele wezen in hun handen. Op het moment dat deze hechting niet tot stand komt, bijvoorbeeld in mijn geval door direct te zijn afgestaan na geboorte, en geen moedercontact te hebben ontvangen in beginfase, dan is dat een soort valse start van je leven. Hechting blijkt een essentieel overlevingsstrategie van de mens, alsook het geliefd, gehoord en gezien worden voor wie wij werkelijk zijn, namelijk authenticiteit. Beiden zijn nodig in de ontwikkelingsfase en basisbehoefte van de mens. Zonder hechting aan een sociaal netwerk (ouders) en zonder liefde sterven sommige levensvormen in beginfase van hun ontwikkeling. Men blijft als het ware trouw aan het gegeven om te willen horen bij iets of iemand, je ouders in beginsel of later een andere maatschappelijke groep in sociaal verband. Waardoor er een loyaliteitsconflict kan ontstaan binnen in jezelf omdat je immers ook trouw wilt zijn aan wie jij werkelijk bent, je authentieke zelf, je ware zelf, als je al kunt spreken van een zelf, maar dan bedoel ik meer je essentie. Je wilt uitdrukking geven aan wie jij bent, je emoties, je gevoelens, je gedachten, je beleving, je zienswijze. Expressie geven aan….en dat doe je in beginsel spontaan en vanuit je natuur, als baby of het kind dat je bent, tot er van buitenaf allerlei correcties, kritiek komt op jouw zijn, je gedrag, je emoties. Met als gevolg dat je in je uiting wordt geremd. Als dit lang genoeg duurt, leidt dit naar een conflict binnenin jou, niet goed genoeg zijn, gebrek aan eigenwaarde, onzeker voelen, boosheid omdat je ergens loyaal wilt zijn aan je ouders of sociaal netwerk. Min of meer bewust of onbewust gedrag. Je wilt trouw blijven aan je ware authentieke wezen en je zoekt naar een veilige afweging. Indien die veiligheid ontbreekt, ga je onderdrukken, je gaat jezelf verstoppen, niet meer uiten, je trekt je terug in je zelf gecreëerde veilige wereld. Dit doe je uit een overlevingsstrategie omdat het voor jou niet veilig genoeg voelt, te zijn wie je werkelijk bent, want daar is kritiek op. Deze kritiek kan verbaal zijn, maar ook emotioneel onveilig voelen, of zelfs met fysiek geweld gepaard gaan. Door deze ontwikkeling in jonge kind jaren bouw je al een heel scala aan muurtjes op van allerlei beschermingsmechanisme.
Dit houdt in dat je jezelf voor een deel hebt losgemaakt van je eigen verbinding, zoals die in oorsprong ‘heelheid’ in zich draagt. Met als gevolg dat je in je jeugd en jongvolwassen leven al geconfronteerd wordt met problemen in het maken van contact, verbinding, veiligheid, zekerheid in jezelf en met anderen. Vooral de verbinding met jezelf is waar de angel zit, omdat je die verbinding bent kwijtgeraakt, door het hele getouwtrek tussen hechting en ergens bij willen horen, geaccepteerd willen worden voor wie je bent en aan de andere kant je authenticiteit. Het interne conflict waarbij het niet veilig voor je is om je uit te drukken zoals jij in werkelijkheid jouw wereld beleeft.

Het is geen verwijt naar de omstandigheden waarin je ouders je hebben grootgebracht, ook al is dat lastig te begrijpen, en al kun je daar weer een heel verhaal over schrijven, maar het gaat erom, dat je zelf door de ervaringen die je hebt op dat gebied uit verbinding bent geraakt. Dit draag je met je mee in je verdere leven in groei naar volwassenheid en daarin zie je dat veel (jong) volwassenen proberen die leegte die ze voelen te compenseren, dat gemis van buitenaf te willen vullen met zogenaamde hulpmiddelen.
Veelal vervalt men, door meerdere omstandigheden, in verslaving van drugs, drank, seks, gokken, eten, eeuwig zoeken naar….vluchten in spiritueel zoeken, in werk, in liefdesrelaties. Gewoon omdat het tijdelijk de leegte opvult, die jij mist. Maar dat is de illusie en het grote gevaar, omdat die leegte niet is op te vullen met iets van buitenaf. Je kunt het contact met jezelf alleen herstellen door naar de pijn te gaan, waar je voor wegloopt, juist die leegte op te zoeken, je gemis te doorvoelen, te zien, te erkennen en te accepteren dat je ooit uit verbinding bent geraakt. Met de juiste aandacht kun je dan pas jezelf liefdevol omarmen, helen. Weer terug te komen in de heelheid. Dat vraagt moed, dat is heftig, dat je mogelijk je trauma’s die daardoor zijn ontstaan moet aangaan, doorvoelen, doorworstelen, doorgronden. Niet makkelijk, wel mogelijk. Het vraagt veel doorzettingsvermogen, mildheid naar jezelf toe, het veilig voelen in het uiten van je gevoelens die zolang opgeslagen hebben gezeten in je lijf. Altijd maar leven met de kurk onder water houden is uitputtend en levert enorme strijd.
Ik spreek uit eigen ervaring. Zelfliefde en zelfacceptatie, liefde voor jezelf, is een prachtig middel tot het helen van je pijn en het opnieuw herstellen van de verbinding met jezelf. Ga er maar aan staan, echt naar je pijn te gaan, er doorheen te gaan, wow, dapper, moedig en krachtig en oh zó kwetsbaar en alleen.

Er is ergens licht aan het eind van de tunnel, dat wil ik jou meegeven, lieve lezer, dat vraagt veel van je maar het is mogelijk. Je kunt jezelf weer terugvinden, in verbinding van binnen, in je hart, in je wezenskern, je licht, jouw liefde, het is er altijd geweest, je bent zo geboren. Helaas zijn wij een deel van onszelf ergens onderweg kwijtgeraakt.
Jij mag jouw deel weer opeisen, tot je nemen, voor jezelf gaan zorgen. Hoe liefdevol is dat en je mag het voor jezelf gaan invullen, hoe jij dat wilt, met wie jij dat wilt delen. Wees niet bang te falen, het ‘fout’ te doen, want dat is gewoon een onderdeel dat er bij hoort, wees mild en liefdevol naar jezelf toe. Dappere daden. Moedig mens, ik wens je veel licht, liefde en kracht.

ZENART/Oreana/auteursrecht/copyright van toepassing, tekst mag met toestemming en bronvermelding worden gedeeld ter inspiratie

Over Oreana

artist, inspirator, visionair

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.